Serce Jezusa przez szkielko widziane

W ostatnich numerach „Od Serca” poznawalismy historie sulkowickich witrazy w prezbiterium. W zwiazku ze zblizajaca sie data wydania kolejnego numeru (20 VII 2014 r.) w którym ukarze sie ostatni artykul z serii o „szkielkach” postanowilem przypomniec to co przekazalem w poprzednich numerach. Jak kogos ominelo wydanie któregos z ostatnich numerów naszej gazetki parafialnej, to przynajmniej bedzie mógl nadrobic zaleglosci.

Nasz wieszcz narodowy Adam Mickiewicz piszac „Romantycznosc” twierdzil, ze: „czucie i wiara silniej mówi do mnie, niz medrca szkielko i oko.” Jednak szkielko i nasze oczy równiez moga zaprowadzic nas do glebszej wiary i lepszego poznania Boga. Nasz kosciól niewatpliwie z miesiaca na miesiac jest coraz piekniejszy, nie mozna jednak zapominac, ze urzadzanie swiatyni to zadanie na wiele lat. Kazdy element powinien bys dobrze dobrany tak aby nie rozpraszac, ale kierowac nasze mysli ku Bogu. Olbrzymia role w poznaniu wiary od wielu wieków pelnia w kosciolach witraze. Kolorowe szkielka, które nieraz opowiadaja historie biblijne, zywoty swietych wskazujac droge do zbawienia byly nazywane „Biblia pauperum” (lac. Biblia ubogich). W dawnych czasach, gdy wielu wiernych nie umialo czytac ani pisac, a ksiegi dla tych którzy potrafili byly za drogie, koscielne malowidla i kolorowe okna stanowily doskonala pomoc w poznawaniu wiary. Wspólczesnie czesciej pelnia one czesciej role dekoracyjna, lecz jednoczesnie nic nie stracily ze swojej funkcji kognitywnej.

CZESC I

W Sulkowickiej swiatyni witrazy nie brakuje. Od wielu lat zdobia okna naszego kosciola. Oprócz okien w nawach bocznych kolorowe szkielka zdobia takze okna nad prezbiterium. To wlasnie im chcialbym poswiecic kilka slów. W centralnym oknie przedstawiono Serce Jezusa, w sasiednich kilka postaci, które czynami przyczynily sie do wzrostu kultu NSPJ, badz zyciem wskazywaly na umilowanie Serca Zbawiciela.

Nad tabernakulum znajduje sie witraz ukazujacy jedno z wielu wyobrazen Serca Jezusowego. Nasz wizerunek bardzo przypomina ten, który sw. Malgorzaty Marii Alacoque naszkicowala i umiescila 20 lipca 1685 r. na oltarzyku w nowicjacie sióstr wizytek w Paray-le-Monial. Przedstawia on serce Zbawiciela oplecione korona cierniowa i zwienczone krzyzem otoczonym plomieniami. W Sercu widac napis: Caritas (milosc). Korona cierniowa na naszym witrazu przedstawiona jest nieco inaczej niz na wiekszosci obrazów ze wzgledu na czytelnosc przekazu. Aby nie zamazac napisu „Caritas” zrezygnowano z horyzontalnego ulozenia korony. Ponizej napisu znajduja sie trzy gwozdzie symbolizujace rany zadane Chrystusowi podczas przybijania do krzyza. W ikonie Serca Jezusowego lacza sie symbole meki (korona cierniowa, krzyz, gwozdzie) oraz symbole Bozej milosci (plomienie i napis „Caritas”). Sw. Malgorzata Maria Alacoque, wielka krzewicielka kultu Bozego Serca (o niej bede pisal w kolejnych artykulach), po pierwszym objawieniu (27 XII 1773 r.) wspominala, iz Jezus powiedzial jej, ze Jego Serce plonie miloscia do ludzi. W kolejnych wizjach widziala Serce Boze „na tronie z ognia i plomieni, jasniejsze od slonca, przezroczystsze niz krysztal, z ta rana godna uwielbienia, otoczone korona cierniowa i z krzyzem u góry”. Tak znaki Bozej milosci i meki polaczyly sie w jedno. Slusznie, bo Jezus przez meke okazal czlowiekowi najwieksza milosc.

Kolejnym witrazem, o którym chcialbym napisac pare slów jest pierwszy liczac od lewej strony przedstawiajacy papieza Leona XIII. To wielki papiez, który kierowal Lodzia Piotrowa na przelomie XIX i XX wieku . Kiedy Leon XIII obejmowal wladze w Kosciele po Piusie IX, w roku 1878, papiestwo i Kosciól byly zewszad atakowane w niezwykly sposób. Kiedy Rzym zostal ogarniety grupami piemontystów, niejeden przewidywal, ze Pius IX bedzie ostatnim Papiezem! Jednak Bóg ofiarowal kolejnemu nastepcy sw. Piotra pontyfikat wyjatkowo dlugi, 25-letni, aby skonkretyzowal plan rechrystianizacji spoleczenstwa we wszystkich dziedzinach: spolecznej, intelektualnej i duchowej. W kazdej kwestii poczynil wielkie postepy. W dziedzinie duchowosci najwiekszym dzielem bylo rozszerzenie kultu Serca Jezusowego. Juz wczesniej zawierzano Sercu Jezusa poszczególne miasta, grupy spoleczne i cale kraje, ale nikt nie zrobil tego wobec calego swiata. Dnia 11 czerwca 1899 roku Ojciec Swiety dokonal poswiecenia rodzaju ludzkiego Najswietszemu Sercu Pana Jezusa. Leon XIII 25 maja 1899 roku, na dwa tygodnie przed wspomnianym Aktem Konsekracji swiata Bozemu Sercu, wydal Encyklike Annum Sacrum. Glównym celem encykliki bylo wyjasnienie natury, skutków i znaczenia aktu poswiecenia calej rodziny ludzkiej Sercu Zbawiciela. Temu papiezowi zawdzieczamy takze modlitwe do sw. Michala Archaniola. Leon XIII podczas wizji po jednej ze mszy sw. uslyszal wyraznie, iz szatan uzyskal od Boga czas dla doswiadczania Kosciola. Papiez, pod wplywem tej wizji, od razu zredagowal przeciw szatanowi modlitwe do sw. Michala Archaniola, która odmawiali kaplani na calym swiecie po kazdej Mszy sw. na kolanach az do Soboru Watykanskiego II.

CZESC II

Kontynuuje nasze zapatrywanie sie z wiara na kolorowe szkielka. Porzadek przedstawianych w tym artykule (jak i w kolejnych) bedzie od prawej do lewej (aby sie nie pogubic), mimo iz zdaje sobie sprawe, ze niektóre postacie sa wyjatkowo wazne.

Drugi witraz od lewej strony przedstawia postac sw. Jana Eudesa. Swiety przedstawiony jest w stroju duchownym trzymajac na rekach dwa serca z plomieniami. Symbolika wyraznie nawiazuje do kultu Serca Jezusowego, a takze Niepokalanego Serca Maryi. Jest on niewatpliwie jednym z najwazniejszych prekursorów kultu Bozego Serca, który polozyl liturgiczne podwaliny pod duchowa swiatynie, jaka stworzyla dzieki objawieniom sw. Malgorzata Maria Alacoque. Jan Eudes urodzil sie 14 listopada 1601 r. w Ry (Normandia). Po ukonczeniu szkól podstawowych Jan wstapil do kolegium jezuickiego w Caen. W 1625 roku przyjal swiecenia kaplanskie. Powierzono mu obowiazki wedrownego kaznodziei, by glosil rekolekcje, misje, slowo Boze z okazji odpustów i swiat. Przez cale swe zycie przeprowadzil 110 misji. W ciagu kilkudziesieciu lat przemierzyl cala Normandie, Bretonie i czesc Burgundii. Zakladal zgromadzenia zakonne i seminaria duchowne kladac wielki nacisk na formacje przyszlych kaplanów w duchu Serca Jezusa i Maryi. Czesc dla tych Serc szerzyl niezmordowanie zywym slowem i pismem. Jako pierwszy wystapil publicznie z popularyzacja nabozenstwa, które bylo dotad zarezerwowane tylko dla wybranych. Rozpowszechnial wsród ludu i duchowienstwa obrazy i obrazki Najswietszych Serc, modlitwy i pobozne wezwania. U biskupów poszczególnych diecezji otrzymal zezwolenie na obchodzenie swieta Serca Jezusa (20 pazdziernika) i Serca Maryi (8 lutego). Ulozyl do tekstu Mszy swietej i brewiarza osobne czytania i hymny. W roku 1650 Jan zalozyl bractwo Serca Jezusa i Maryi. W Coutance wystawil pierwszy kosciól ku czci Serca Pana Jezusa i Matki Bozej. Wlasnie ta akcja przysporzyla mu jednoczesnie najwiecej cierpien. Narazil sie bowiem jansenistom. Posadzono go o herezje. Doszlo do tego, ze król nakazal mu usunac sie z Paryza. Kaplan bronil sie. Przekonywal, ze teologicznie nabozenstwo to nie jest bledne, a z powodów duszpastersko-ascetycznych ma wielkie znaczenie. Opatrznosc czuwala nad dzielem. Znalezli sie dygnitarze, którzy udzielili poparcia pieknej inicjatywie. Jan dla ostroznosci, ulozone przez siebie teksty liturgiczne oddal do przegladu wybitnym teologom. Ci je zatwierdzili. Zmarl w Caen 19 sierpnia 1680 r. Jego beatyfikacja miala miejsce w 1909 r., dokonal jej papiez Pius X. Uroczystej kanonizacji dokonal jego nastepca, Pius XI, w roku swietym 1925. Papiez Benedykt XVI w dniu wspomnienia sw. Jana Eudesa 19 VIII 2009 roku mówil: „Fundamentem drogi swietosci, jaka sam przebyl i zaproponowal swoim uczniom, byla mocna ufnosc w milosc, która Bóg objawil ludzkosci w kaplanskim Sercu Chrystusa i w macierzynskim Sercu Maryi”.

Nastepny witraz ukazuje naszym oczom postac sw. Franciszka Salezego. Przedstawiony zostal jako duchowny z krzyzem biskupim na piersi, prawa reka uniesiona do blogoslawienstwa i ksiega w lewej. Ikonografia dodaje mu takze inne atrybuty, które nie zostaly przedstawione w naszym prezbiterium. Sa to: gorejaca kula osmioplomienna, pióro, serce przeszyte strzala i otoczone cierniowa korona trzymane w dloni (nawiazujace do symboliki Serca Jezusowego). Urodzil sie w dniu 21 sierpnia 1567 r. w Sabaudii w rodzinie Franciszka i Franciszki Salezych; byl najstarszym z trzynasciorga dzieci. Studiowal prawo w Padwie i Paryzu, a potem wbrew woli ojca, który chcial mu zapewnic swietna posada jako prawnikowi, poswiecil sie stanowi duchownemu. W 1593 r. zostal kaplanem. Szczególnie poswiecil sie pracy w nawracaniu odpadlych od Kosciola, którzy przeszli do kalwinizmu. Za zezwoleniem biskupa Franciszek udal sie jako misjonarz do okregu Chablais, by umocnic w wierze katolików i aby próbowac odzyskac dla Chrystusa tych, którzy przeszli na kalwinizm. Wsród nieslychanych trudów Franciszek musial przeleczami pokonywac wysokosci Alp, dochodzace w owych stronach do ponad 4000 m. Odwiedzal wioski i poszczególne zagrody wiesniaków. Mial dar nawiazywania kontaktu z ludzmi prostymi, umial ich przekonywac, a swoje spotkania okraszal zlotym humorem. Na murach i parkanach rozlepial ulotki – zwiezle wyjasnienia prawd wiary. Moze dlatego Kosciól oglosil sw. Franciszka Salezego patronem katolickich dziennikarzy. W 1602 r. zostal biskupem Genewy. W 1604 r. podczas kazan pasyjnych w Dijon poznal Joanne Franciszke de Chantal i wspólnie z nia zalozyl zakon Sióstr Wizytek (Zakon Nawiedzenia NMP). To wydarzenie mozna by uznac za najwazniejsze, gdyz do Wizytek w Paray-le-Monial wstapila Malgorzata Maria Alacoque. Franciszek zmarl nagle na atak serca w Lyonie dnia 28 grudnia; cialo jego zlozono w klasztorze Wizytek w Annecy. Swiety Franciszek zostawil po sobie bogata spuscizne literacka z zakresu duchowosci chrzescijanskiej. Odznaczal sie wielkim nabozenstwem do Najswietszego Sakramentu. „Niech zyje Jezus, Umilowany mój” –  to zwykly okrzyk jego serca. Propagowal takze nabozenstwo zarówno do Najswietszego Sakramentu (zaprowadzil w swej diecezji czterdziestogodzinne nabozenstwo adoracyjne), jak równiez szerzyl czesc Najswietszego Serca Pana Jezusa. Wyjatkowe polaczenie jednoczesnego kultu Eucharystii i Serca Jezusowego zaowocowalo stworzeniem pieknej modlitwy:

„O Jezu, jakze bym chcial, aby moje serce
zylo jedynie w posluszenstwie
Twojemu czcigodnemu Sercu!
Stalbym sie pokorniejszym, lagodniejszym, milosierniejszy,
poniewaz Twoje serce jest podziwiane
w szczególny sposób za lagodnosc,
pokore i milosierdzie.
Gdzie, o Boze, obdarzysz mnie laska uwolnienia
mojego nedznego serca i dania na to miejsce Twojego,
jesli nie w sakramencie Eucharystii,
najwyzszej rekojmi milosci?
Niech Cie chwala, uwielbiaja
i skladaja dzieki w kazdym momencie
o Eucharystyczne Serce Jezusa.
we wszystkich tabernakulach swiata,
az do konca czasów! Amen”.

Beatyfikacja sw. Franciszka Salezego odbyla sie w roku 1661, a kanonizacja juz w roku 1665. Papiez Pius IX oglosil go doktorem Kosciola w 1877 roku.

Sw. Bernard z Clairvaux znajduje sie w czwartym oknie od lewej strony. Postac ubrana jest w biala szate cysterska, w prawej rece trzyma pastoral. Kult Serca Jezusowego kojarzymy zazwyczaj z swietymi zyjacymi w XVII wieku i pózniej. Jak wiec mnich z XII wieku mógl pojawic sie na witrazach w naszym prezbiterium? Bernard urodzil sie w rycerskim rodzie burgundzkim, na zamku Fontaines pod Dijon (Francja) w 1090 r. Majac 22 lata wstapil do surowego opactwa cystersów w Citeaux, pociagajac za soba trzydziestu towarzyszy mlodosci. Niedlugo potem równiez jego ojciec wstapil do tego opactwa. Zywoty Bernarda glosza, ze wsród niewiast powstala panika, iz nie beda mialy mezów, bo wszystko, co bylo najszlachetniejsze, Bernard zabral do zakonu. Nadmierne pokuty, jakie Bernard zaczal sobie zadawac, tak dalece zrujnowaly jego organizm, ze byl juz bliski smierci. Kiedy tylko poczul sie nieco lepiej, wraz z 12 towarzyszami zostal wyslany przez sw. Stefana opata, do zalozenia nowego opactwa w poblizu Aube, w diecezji Langres, któremu Bernard od pieknej kotliny nadal nazwe Jasna Dolina (Clara Vallis – Clairvaux). Jako pierwszy opat tegoz klasztoru otrzymal swiecenia kaplanskie. Mial wówczas 25 lat. Sw. Bernard odznaczal sie wielkim nabozenstwem ku Mece Panskiej. Ilekroc widzial krzyz, zalewal sie lzami. Na podstawie tekstu z „Piesni nad Piesniami” – „ukryta w zaglebieniu skaly” glosil, ze rana zadana Chrystusowi (zaglebienie po przebiciu wlócznia boku Jezusa, gdy z otwartego Serca Zbawiciela wyplynela krew i woda) ujawnila jego dobroc i milosierdzie. Dzieki sw. Bernardowi zaczeto mówic o laskach wyplywajacych z Serca Jezusowego. Swiety Bernard zmarl w Clairvaux 20 sierpnia 1153 r. Do chwaly swietych wyniósl go papiez Aleksander III w 1174 roku. Doktorem Kosciola oglosil Bernarda papiez Pius VIII w 1830 roku.

CZESC III

Kolejne postacie, które pragne przyblizyc znajduja sie w niemal na wprost patrzac na prezbiterium. Sw. Jan Apostol i sw. Tomasz Apostol sasiaduja z witrazem centralnym przedstawiajacym Serce Jezusa. Sw. Franciszek z Asyzu przedstawiony zostal w oknie znajdujacym sie na prawo od sw. Tomasza.
Sw. Jan to najmlodszy z apostolów, umilowany uczen Jezusa, któremu Zbawiciel powierzyl opieke nad swoja Matka. Jest to jednoczesnie autor najmlodszej Ewangelii. Symbolika z jaka zostal przedstawiony na witrazu odwoluje sie do autorstwa czwartej Ewangelii. Zostal ukazany jako mlodzieniec z ksiega i piórem w reku. Troche przeczy to dacie powstania Ewangelii janowej, która zostala napisana w latach ’90 pierwszego wieku gdy sw. Jan byl juz starcem. U stóp swietego znajduje sie orzel. Ewangelia wedlug sw. Jana rózni sie znacznie od pozostalych trzech Ewangelii, ukazujac Jezusa z innej perspektywy. Umilowany uczen Pana nie tylko spisywal dzieje Chrystusa na Ziemi, ale takze wzbogacal je doswiadczeniem dzialajacego juz kilkadziesiat lat Kosciola, dlatego niczym orzel wzlatuje ponad pozostalych trzech Ewangelistów dostrzegajac, ze wydarzenia z zycia Jezusa maja znaczenie symboliczne np. rozmnozenie chleba nie jest tylko dobrym uczynkiem wobec glodnych, ale jest takze zapowiedzia Eucharystii. W Ewangeliach czytamy ze swiety Jan opieral glowe na piersiach Chrystusa – czyli ze byl bliski Jego sercu. Swiety Jan jako pierwszy zrozumial tajemnice Serca Pana Jezusa i z tego zródla czerpal gleboka wiedze o Bóstwie Chrystusa. Nigdy nie zapomnial dnia, w którym poszedl za Chrystusem. Bylo to nad brzegiem Jordanu. Zapamietal nawet godzine, w której mialo to miejsce, a mianowicie: „bylo to okolo dziesiatej” (J 1,39). Wedlug naszej rachuby czasu o czwartej po poludniu. Przez trzy lata wedrówki z Mistrzem, Jezusem Chrystusem, lepiej zrozumial Pana niz pozostali apostolowie. Nic wiec dziwnego, ze razem z Piotrem i Jakubem, Jan zostal wyrózniony przez Chrystusa i nalezal do trzech Jego zaufanych uczniów. Byli oni swiadkami szczególnego wywyzszenia Zbawiciela na Górze Tabor i Jego najglebszego ponizenia w Getsemani. Sposród przestraszonych apostolów, Jan odnalazl sie pierwszy i on jeden poszedl za umilowanym Mistrzem az pod krzyz. Nie zwazal przy tym na grozby Zydów, na przerazajacy widok cierpiacego Zbawiciela na krzyzu. Nie mógl Go opuscic. Ten ostatni czyn milosci jest wspanialym swiadectwem jego wiernosci Sercu Jezusowemu.    
Straz Honorowa Najswietszego Serca Pana Jezusa czci sw. Jana Ewangeliste jako swojego szczególnego Patrona. Byl bowiem zawsze blisko Serca Bozego. Mozna powiedziec, ze czuwal przy Sercu Pana Jezusa przy Ostatniej Wieczerzy i pod krzyzem na Kalwarii gdy Serce Boze zostalo otwarte wlócznia zolnierza jako krynica zbawienia dla wszystkich. Podkresla sie równiez, ze najwazniejsze objawienia Serca Jezusowego: sw. Gertrudzie i sw. Malgorzacie Marii Alacoque mialy miejsce wlasnie w swieto sw. Jana Apostola i Ewangelisty.

Sw. Tomasz, zwany takze Didymos (tzn. blizniak), nalezal do scislego grona Dwunastu Apostolów. W ikonografii przedstawiany jest w tunice, jego atrybutami sa: katownica, kielich, ksiega, miecz, serce, wlócznia, zwój. Na naszym witrazu przedstawiony jest tylko jeden atrybut – serce. Jest dla nas postacia symboliczna. Pragnie dazyc do prawdy, ale jednoczesnie przeszkadza mu w tym brak wiary, chec doswiadczenia wszystkiego empirycznie.    
Chociaz Tomasz oswiadczyl, ze jest gotów poniesc smierc z Panem Jezusem, pojmanie i ukrzyzowanie Mistrza tak go zmieszalo, zniechecilo i przerazilo, ze nie chcial uwierzyc w Jego zmartwychwstanie. Dlatego oswiadczyl: „Dopóki ogladac nie bede blizn na rekach Jego, nie dotkne ich palcami i nie wloze reki w rane boku Jego, nie uwierze”. W tydzien potem Pan Jezus spelnil zyczenie Tomasza i rzekl do niego w obecnosci innych apostolów: „Wlóz reke w rany Moje, ogladaj rece Moje i wlóz reke w bok Mój, a nie badz niewiernym, ale wiernym”. I uwierzyl Tomasz, znikly jego powatpiewania wobec rzeczywistosci, promien laski przeniknal na wskros jego dusze, zaczem zawolal z pokora, wiara i miloscia: „Pan i Bóg mój!”. To wydarzenie mozna odczytac jako dotkniecie Serca Jezusa. Nalezy zaznaczyc, ze powatpiewanie Tomasza nie jest zwiazane z checia podwazenia prawdy o Zmartwychwstaniu Chrystusa, lecz z koniecznoscia wykluczenia wszelkich bledów czy zludzen, jakie mogly wkrasc sie w umysly pozostalych Apostolów.    
Sw. Tomasz zwatpil i zostal za to przez Pana Jezusa lagodnie zlajany. Trzeba jednak odróznic uporczywe negowanie prawd podawanych przez Kosciól od watpliwosci pochodzacych ze slabosci ludzkiej natury i pracy Kusiciela. Kto bowiem z umyslu i dobrowolnie watpi, czy prawda przez Boga objawiona, a przez Kosciól do wierzenia podana zasluguje na wiare, ten przypuszcza, ze Bóg i Kosciól moze sie mylic. W takim wypadku bylby to grzech ciezki. Od takich powatpiewan nalezy odróznic watpliwosci mimowolne, które moga sie zdarzyc nawet najpobozniejszym; takie watpliwosci uwazac nalezy za pokusy i nagabywania szatanskie. Jesli nas drecza bez winy i przeciw woli naszej, to nie powinnismy sie nimi przejmowac, gdyz ustapia wobec goracej modlitwy i szczerego aktu wiary. Mozemy, a nawet powinnismy w takich trudnych momentach prosic o wstawiennictwo sw. Tomasza.

Ostatnim opisanym w tej czesci „swietym w oknie” jest sw. Franciszek z Asyzu. Mozna by zapytac cóz moze miec wspólnego z Sercem Jezusa postac zyjaca na przelomie XII i XIII wieku?        
Umbria lezy w srodkowych Wloszech. Na zboczach wielu wzgórz niczym jaskólcze gniazda usadowionych jest wiele pieknych miasteczek. Wsród nich jednym z najbardziej malowniczych jest Asyz, miasto, gdzie w roku 1182 przyszedl na swiat Jan Bernardone. Jego ojciec byl szanowanym kupcem i mial nadzieje, ze syn pójdzie w jego slady w interesach. Myslac, ze przyniesie to szczescie w interesach po powrocie z Francji, nazwal go Franciszkiem. Mlody Franciszek chcial wiesc zycie rycerza. W 1202 r. bedac 20-letnim chlopakiem; on udal sie do Perugii, aby tam walczyc. W wyniku zdrady trafil do wiezienia, spedzil rok w lochu. Ten fakt musial zapoczatkowac proces dlugiego, powolnego nawrócenia, które pochlonelo wiele lat i spowodowalo, ze Franciszek dokonal wyjatkowo radykalnego wyboru i postanowil nasladowac Pana Jezusa Chrystusa. Kiedy modlil sie przed krucyfiksem w kosciólku sw. Damiana poza murami Asyzu, uslyszal glos Chrystusa ukrzyzowanego: Franciszku, idz i napraw mój Kosciól, który ulega ruinie. Zobaczyl wtedy, ze kosciólek, w którym sie modlil wymaga remontu. Wrócil do domu, zabral ze sklepu ojca cenne sukna i sprzedal je. Rozgniewany ojciec powolal go przed sad biskupa i zazadal zwrotu pieniedzy. Wówczas Franciszek oddal ojcu nie tylko pieniadze, ale takze i szaty, mówiac, ze od tej pory tylko Bóg bedzie dla niego Ojcem. Przywdzial szate pokutna w formie krzyza, przepasal sie sznurem i zaczal prowadzic zycie pokutne, utrzymujac sie jedynie z jalmuzny. Wkrótce inni mlodziency pociagnieci wielkimi idealami zaczeli gromadzic sie wokól niego.    
Wiosna 1209 roku Franciszek poprosil w Rzymie o zatwierdzenie napisanej przez siebie Reguly. Papiez Innocenty III, zgodnie z wczesniejszymi ustaleniami mial odmówic i wreczyc Franciszkowi napomnienie, ale, jak mówia podania, pod wplywem snu z poprzedniej nocy postanowil zatwierdzic regule. W snie tym papiez Innocenty widzial walace sie mury bazyliki lateranenskiej i obszarpanego mlodzienca, który w jego oczach urósl do olbrzyma i ocalil Lateran. We Franciszku Innocenty rozpoznal mlodzienca ze swego snu i zatwierdzil franciszkanski sposób zycia, polecajac braciom mniejszym gloszenie nawrócenia i pokuty. Swoim sposobem zycia sw. Franciszek glosil prostote zycia i milosc do wszystkich stworzen. Dlatego zostal obrany jako patron miedzy innymi przez ekologów. Na obrazach, podobnie jak na naszym witrazu przedstawiony jest w habicie w towarzystwie ptaków.    
Ktos moze powiedziec: wszystko pieknie, ale gdzie tu zwiazek z Sercem Jezusa? Sw. Franciszek moze nie wskazuje bezposrednio na Serce Zbawiciela, nie nawoluje do jakis specjalnych nabozenstw, ale swoja postawa ukazuje nam to co powinnismy odczytac w Bozym Sercu. Milosc do wszystkich stworzen, prostota zycia, uwazne wsluchiwanie sie w glos Boga i pelnienie Jego woli – oto cechy, jakie winny charakteryzowac czciciela Chrystusowego Serca, oto cech jakich uczy nas sw. Franciszek.

CZESC IV

To ostatnia czesc spotkania ze szklanymi swietymi, którzy towarzysza nam na kazdej liturgii. Pozostala trójka swietych bardzo mocno zapisala sie w historii kultu Bozego Serca. Do tej pory odczytywalismy witraze idac od lewej strony ku prawej. Dzis zaproponuje kolejnosc odwrotna. Juz tlumacze dlaczego. Pozostali swieci to: Malgorzata Maria Alacoque, Klaudiusz la Colombière i bp Józef Sebastian Pelczar. Chcialbym zaczac od tego ostatniego, poniewaz znajduje sie on blizej nas (nie tylko ze wzgledu na to ze witraz jest najblizej ludu), wsród swietych przedstawionych w oknach nad prezbiterium to jedyny polak. Zakonczyc zas pragne opowiadaniem o sw. Malgorzacie Marii Alacoque, której to Pan Jezus objawil tajemnice Swego Serca.

CIAG DALSZY W NAJNOWSZYM NUMERZE „OD SERCA”, KTÓRY UKARZE SIE 20 LIPCA 2014.

ks. Leszek Dylag

na podstawie zródel: brewiarz.pl; deon.pl; opoka.org.pl