Milosierni czynem

List pasterski Episkopatu Polski o posludze charytatywnej w Roku Milosierdzia

Nie beda juz laknac ani nie beda juz pragnac, […] bo pasc ich bedzie Baranek (Ap 7,16-17).

Umilowani w Chrystusie Siostry i Bracia, przezywamy Rok Milosierdzia, którego jednym z celów jest ozywienie poslugi charytatywnej w Kosciele. Papiez Franciszek w bulli Misericordiae Vultus skierowal do wiernych Kosciola goracy apel: „O jakze pragne, aby nadchodzace lata byly naznaczone milosierdziem tak, bysmy wyszli na spotkanie kazdej osoby, niosac dobroc i czulosc Boga! Do wszystkich, tak wierzacych jak i tych, którzy sa daleko, niech dotrze balsam milosierdzia jako znak Królestwa Bozego, które jest juz obecne posród nas” (MV 5). Obowiazkiem Kosciola nie jest wyreczenie panstwa z opieki socjalnej nad ludzmi potrzebujacymi pomocy. Jednak ludziom znajdujacym sie w trudnej sytuacji Kosciól stara sie niesc balsam milosierdzia. Czyni to poprzez gloszenie Ewangelii milosierdzia, wprowadzanie w doswiadczenie Bozej milosci na drodze poslugi sakramentalnej, ale takze poprzez adekwatne do potrzeb uczynki milosierdzia chrzescijanskiego.

1. W Polsce wciaz sa ludzie ubodzy
Trwajaca juz cwierc wieku transformacja spoleczno-ustrojowa i gospodarcza w Polsce nie wszystkim obywatelom przyniosla poprawe bytu. Owszem, niektórym z nich udalo sie osiagnac awans cywilizacyjny i podniesc niekiedy nawet znacznie swoja stope zyciowa. Nalezy jednak pamietac, iz w porównaniu z panstwami Europy Zachodniej wciaz jestesmy spoleczenstwem ludzi ubogich.

Miara wartosci systemu spoleczno-politycznego panstwa jest troska o najslabsze ogniwo w spoleczenstwie. Dojrzale spoleczenstwo dba o wszystkich swoich czlonków, wspiera slabych i stwarza dla nich szanse rozwojowe. Pomoc ludziom potrzebujacym jest zadaniem nie tylko wladz panstwowych i samorzadowych, lecz takze organizacji „non-profit”, które sa wiarygodnym miernikiem rozwoju spoleczenstwa obywatelskiego w poszczególnych krajach. Zakres ubóstwa w Polsce jest równiez duzym wyzwaniem dla Kosciola, który poprzez swoje instytucje, zwlaszcza parafie, zakony, Caritas, Dzielo Nowego Tysiaclecia oraz inne stowarzyszenia i fundacje, ale takze przez bezposrednie dzialanie swoich wyznawców spieszy z pomoca ludziom potrzebujacym. Skala ubóstwa w spoleczenstwie polskim pokazuje, jak wciaz bardzo potrzebne jest zaangazowanie charytatywne Kosciola.

Glównym celem misji Kosciola jest wprowadzenie wiernych do wspólnoty Bosko-ludzkiej milosci oraz stale ich wspieranie, by w tej wspólnocie wytrwali az do smierci i przejscia do krainy wiecznej milosci, gdzie „nie beda juz laknac ani nie beda juz pragnac, […] bo pasc ich bedzie Baranek” (Ap 7,16-17). Przechodzac wiec w tym roku Jubileuszu Milosierdzia przez drzwi kosciolów stacyjnych, modlimy sie nie tylko o zyskanie odpustu zupelnego dla zgladzenia zaciagnietych przez nas win i kar, ale takze o to, by brama roku jubileuszowego okazala sie dla nas brama milosierdzia. Zeby tak sie stalo, nalezy pelnic milosierdzie nie tylko slowem i modlitwa, lecz przede wszystkim czynem, bo jak zapewnia nas sam Zbawiciel: „Blogoslawieni milosierni, albowiem oni milosierdzia dostapia” (Mt 5,7).

2. Chrzescijanska caritas Papiez Benedykt XVI w Encyklice Caritas in veritate oddal istote caritas chrzescijanskiej w nastepujacych slowach: „Caritas to milosc przyjeta i darowana. Jest ona «laska». Jej zródlem jest krynicznie czysta milosc Ojca do Syna, w Duchu Swietym. To milosc, która Syn wylewa na nas. To milosc stwórcza, dzieki której istniejemy; to milosc odkupiencza, dzieki której jestesmy nowym stworzeniem. Milosc objawiona i urzeczywistniona przez Chrystusa (por. J 13, 1) oraz «rozlana w sercach naszych przez Ducha Swietego» (Rz 5, 5). Powolanie do milosci kazdego chrzescijanina ma zatem swa podstawe we wszystko ogarniajacej milosci Boga do ludzi, którzy sa zobowiazani na te milosc odpowiedziec i rozszerzac ja w swiecie. Najlepszym swiadectwem o milosci Bozej w zyciu doczesnym jest milosc blizniego (por. 1 J 4, 20), a jej szczególnym przejawem jest posluga charytatywna, która Kosciól od poczatku uwazal za swoje prawo i niezbywalny obowiazek (por. DA 8)”.

Kosciól w Polsce, wierny milosci, jaka Bóg rozlal w naszych sercach przed tysiacem lat w momencie Chrztu, podejmuje wyzwanie wynikajace z wielorakich przejawów biedy materialnej, spolecznej i duchowej. Dzieli sie miloscia, która ma swoje zródlo w Bogu i przyjmuje rózne formy milosci blizniego, pomocy charytatywnej, obejmujacej nie tylko swoich wiernych, ale takze potrzebujacych braci i siostry w innych krajach, nie pomijajac takze wyznawców innych wyznan i religii. Kosciól w Polsce stara sie rozwijac spontaniczne i zorganizowane formy pomocy potrzebujacym, pamietajac przy tym, ze najwieksza bieda czlowieka jest brak wiary w Boga, który „jest miloscia” (1 J 4, 8).

W posludze charytatywnej Kosciól stara sie byc dla swiata znakiem tej milosci, która jest zywy Chrystus. Dlatego postrzega cel tej dzialalnosci nie tylko we wspomaganiu czlowieka w biedzie doczesnej, lecz we wskazywaniu mu nadprzyrodzonego zródla milosci. Posluga milosci w Kosciele ma na uwadze obrone wolnosci i godnosci czlowieka. Polega na przywracaniu wolnosci utraconej na skutek zgubnych nalogów lub zlych decyzji czlowieka. Kosciól przez posluge milosci stara sie takze chronic zagrozona godnosc czlowieka w podeszlym wieku, chorego, niepelnosprawnego, samotnego, uzaleznionego lub wykluczonego spolecznie, a takze tego jeszcze nienarodzonego.

3. Wiara wyraza sie w czynach W ponad tysiacletniej historii naszego narodu Kosciól zapoczatkowal bezinteresowna pomoc blizniemu i mimo zmieniajacych sie warunków kontynuuje dziela milosierdzia. W Polsce Kosciól prowadzi obecnie ponad 800 charytatywnych instytucji, które realizuja ponad 5 tysiecy róznego rodzaju dziel charytatywnych. Dziela te prowadza diecezje, zenskie i meskie zakony, parafie jak równiez katolicy swieccy w formie róznego rodzaju fundacji i stowarzyszen. Te dziela powstaja dzieki zaangazowaniu i pracy konkretnych ludzi Kosciola, którzy nieraz cale swoje zycie poswiecaja posludze charytatywnej. W dziela milosierdzia jest zaangazowanych ponad 30 tys. pracowników instytucji charytatywnych. Wsród nich sa ksieza, osoby konsekrowane i swieccy, którzy razem z ponad 80 tysiacami wolontariuszy pracuja w koscielnych hospicjach, noclegowniach, wydaja posilki, opiekuja sie dziecmi, osobami starszymi, uzaleznionymi oraz niepelnosprawnymi. Poprzez wsparcie finansowe w ich milosiernej posludze uczestniczy caly Kosciól i obejmuje pomoca 3 miliony potrzebujacych.

Na szczególna uwage zasluguje milosierdzie swiadczone tym, których mamy wokól siebie. Dlatego tak cenne sa wszelkie inicjatywy pomocowe podejmowane w naszych parafiach, takie jak roznoszenie Komunii sw. chorym, odwiedzanie i pomoc pielegnacyjna chorym, przygotowywanie paczek dla ubogich rodzin, wydawanie posilków, odziezy, butów, itp. Dzieki ponad 60 tysiacom organizacji dzialajacym w parafiach pomoc charytatywna dociera do ponad pól miliona osób. W tych wspólnotach ludzie potrzebujacy znajduja duchowe i moralne wsparcie.

Budowanie Kosciola jako wspólnoty milosci braterskiej i wzajemnej solidarnosci to wielkie zadanie uczniów Chrystusa. Realizacja tego zadania wymaga od wszystkich ludzi Kosciola – jak uczyl przed laty sw. Jan Pawel II – otwartosci na dar Bozej milosci oraz poszerzenia swojej „wyobrazni milosierdzia, której przejawem bedzie nie tyle i nie tylko skutecznosc pomocy, ale zdolnosc bycia bliznim dla cierpiacego czlowieka, solidaryzowania sie z nim tak, aby gest pomocy nie byl odczuwany jako ponizajaca jalmuzna, ale jako swiadectwo braterskiej wspólnoty dóbr” (Novo Millennio Ineunte, 50). Papiez Franciszek dopowiada dzis, iz milosierdzie stanowi istote Ewangelii, a przez to takze naszej wiary, poniewaz milosierdzie jest „sila, która zwycieza wszystko, która wypelnia serce miloscia i pociesza przebaczeniem” (Misericordia Vultus 6).

Instytucjom i wszystkim zaangazowanym w dziela charytatywne, pracownikom i wolontariuszom oraz wszystkim ludziom dobrej woli udzielamy pasterskiego blogoslawienstwa. 

Podpisali: Pasterze Kosciola katolickiego w Polsce
obecni na 372. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski
w Poznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r. 

Za zgodnosc:+ Artur G. MizinskiSekretarz Generalny KEP