Namaszczenie chorych

SAKRAMENT NAMASZCZENIA CHORYCH

Sakrament namaszczenia chorych rodzi u niektórych katolików wiele leków i obaw. Dosc czesto wzywaja kaplana dopiero wtedy, gdy chory juz umarl, poniewaz obawiaja sie, by nie przerazic zbytnio konajacego propozycja przyjecia tego sakramentu. Tymczasem sakramentu tego nie udziela sie wylacznie konajacym. Zostala nawet zmieniona jego nazwa z „ostatniego namaszczenia” na „sakrament namaszczenia chorych”. Moze go przyjac osoba powaznie chora, oslabiona przez wiek; nie udziela sie go natomiast czlowiekowi, który z pewnoscia juz umarl. W ciagu zycia mozna wielokrotnie przyjac ten sakrament, co ma miejsce wtedy, gdy ktos wiele razy popada w powazna chorobe.

Sakramentu tego udziela kaplan w ten sposób, ze namaszczajac chorych na czole i dloniach olejami wymawia nastepujace slowa: „Przez to swiete namaszczenie niech Pan w swoim nieskonczonym milosierdziu wspomoze ciebie laska Ducha Swietego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cie wybawi i laskawie podzwignie. Amen”.

Udzielenie sakramentu chorych nie ma na celu – jak sie nieraz sadzi – wylacznie przygotowania czlowieka na smierc, lecz równiez umocnienie go w jego cierpieniach. Czlowiek niebezpiecznie chory potrzebuje szczególnej laski Bozej, aby pod wplywem leku nie upadl na duchu i podlegajac pokusom nie zachwial sie w wierze. Dlatego Chrystus w sakramencie namaszczenia daje swoim wiernym, dotknietym choroba, potezna moc i obrone. Sakrament ten udziela choremu laski Ducha Swietego, która pomaga calemu czlowiekowi do zbawienia, a mianowicie umacnia ufnosc w Bogu, uzbraja przeciw pokusom szatana i trwodze smierci. Dzieki tej pomocy chory moze nie tylko znosic dolegliwosci choroby, ale takze je przezwyciezac i odzyskac zdrowie, jezeli to jest pozyteczne dla zbawienia jego duszy. Jezeli jest to potrzebne, namaszczenie odpuszcza grzechy i staje sie dopelnieniem chrzescijanskiej pokuty. W sakramencie namaszczenia chorych czlowiek dostepuje udzialu w zbawczej mece i smierci Chrystusa. Kosciól zacheca wszystkich cierpiacych, chorych i umierajacych, aby swiadomie laczyli sie z meka i smiercia Chrystusa i w ten sposób przysparzali dobra calemu ludowi Bozemu, przyczyniajac sie do jego zbawienia. Sakrament ten jest niejako konsekracja chorego, aby przez swoje cierpienia skutecznie przyczynial sie do zbawiania swiata oraz aby przez smierc sam wszedl do chwaly niebieskiej. Wielu teologów twierdzi, ze przez sakrament namaszczenia chorych Chrystus gladzi czlowiekowi, przyjmujacemu go w dobrej dyspozycji, nie tylko grzechy, ale równiez i wszystkie nalezne za nie kary, dzieki czemu zaraz po smierci przechodzi on do chwaly nieba.

Przed przyjsciem kaplana nalezy przygotowac stolik przykryty bialym obrusem, na którym stawia sie zapalone swiece, krzyz, ewentualnie wode swiecona i troche waty Jesli nie ma wody swieconej, mozna uzyc wody zwyklej i poprosic kaplana o poswiecenie jej. Na tak przygotowanym stoliku kladzie kaplan Najswietszy Sakrament oraz oleje.

na podstawie: http://www.teologia.pl/m_k/zag06-5.htm